SAFLII Note: Certain personal/private details of parties or witnesses have been redacted from this document in compliance with the law and SAFLII Policy	

IN DIE HOë HOF VAN SUID-AFRIKA
(GAUTENG AFDELING, PRETORIA)

SAAK NO: 40853/2013
DATUM:  23/10/2014

IN DIE SAAK TUSSEN:

C[…] M[…]                                                                                       EISERES

EN

C[…] J[…] M[…]		                                                  VERWEERDER  

UITSPRAAK

TOLMAY, R:

[1]	Die eiseres en verweerder is getroud binne gemeenskap van goed op 26 April 	2002. Daar is geen kinders uit die huwelik gebore nie. Die partye is dit eens 	dat die huwelik onherstelbaar verbrokkel het. Die enigste geskilpunt is dat die 	eiseres vra vir verdeling van die gemeenskaplike boedel en dat die 	verweerder vra dat eiseres enige voordeel uit die gemeenskaplike boedel 	moet verbeur. Daar is by die aanvang van die verhoor aangedui dat eiseres 	net sal vra vir rehabiliterende onderhoud indien die Hof nie ‘n verdeling sou 	gelas nie. Ek moet onmiddelik sê dat ten spyte van hierdie aanduiding eiseres 	geen getuienis aangebied het ten aansien hiervan nie en gevolglik het sy nie 	bewys dat sy in geval dat ‘n verbeurdverklaringsbevel toegestaan word 	geregtig is op rehabiliterede onderhoud nie.By die aanvang van die verhoor is 	ook deur eiseres se advokaat op rekord geplaas dat verweerder nog nie ‘n 	versoek om nadere besonderhede wat klaarblyklik met die aard en omvang 	van die boedel handel geantwoord het nie, daar is ‘n bestrede aansoek ten 	aansien van hierdie aspek ter rolle geplaas ten spyte hiervan het eiseres 	besluit om voort te gaan. Die rede hiervoor is dat eiseres van mening is dat 	aangesien verweerder die bewyslas dra om ‘n onbehoorlike voordeel te 	bewys, daar geen benadeling vir eiseres kan wees indien saak aangaan nie. 	Verweerder wou ook voortgaan met die verhoor ten spyte van die ooglopende 	risiko vir hom.
 
[2]	Aangesien die partye dit eens was dat verweerder die bewyslas dra het hulle 	ooreengekom dat verweerder ook die beginlas dra. Alvorens ek met die 	getuienis handel, handel ek eers met wat die verweerder moet bewys 	alvorens hy kan slaag met sy eis om verbeurdverklaring van die 	vermoënsregtelike voordele van die huwelik binne gemeenskap van goed.

[3]	Artikel 9(1) van die Egskeidingswet 70 van 1979 wat voorsiening vir ‘n 	verbeuringsbevel maak lees soos volg:
	“Wanneer ‘n egskeidingsbevel op grond van die onherstelbare verbrokkeling 	van ‘n huwelik verleen word, kan die Hof ‘n bevel gee dat die 	vermoënsregtelike voordele van die huwelik in die geheel of gedeeltelik deur 	die een party ten gunste van die ander verbeur kan word, indien die Hof, met 	inagneming van die duur van die huwelik, die omstandighede wat tot die 	verbrokkeling daarvan aanleiding gegee het en enige wensenlike wangedrag 	aan die kant van enigeen van die partye, oortuig is dat, as die 	verbeuringsbevel nie gegee word nie, die een party met betrekking tot die 	ander onbehoorlik bevoordeel sal word.”

[4]	Uit voormelde is dit duidelik dat drietal faktore in aggeneem moet word, 	naamlik die duur van die huwelik, die omstandighede wat tot die verbrokkeling 	gely het en wesenlike wangedrag.

[5]	Wanneer persone ‘n huwelik binne gemeenskap van goed sluit het dit sekere 	regsgevolge waarvan die belangrikste is dat hulle gelyk gaan deel in die 	boedel by ontbinding ongeag wat hulle onderskeie bydraes tot die boedel mag 	wees. In Engelbrecht v Engelbrecht 1989(1) SA 597 KPA 	word op 601 F-	H die volgende gesê:
	“Die Hof se uitgangspunt moet wees dat partye aan hulle voorhuwelikse 	afsprake gebonde gehou moet word. Toe die appellante en respondent in die 	huwelik getree het, was dit op die grondslag dat hulle uitdruklik of stilswyende 	ooreenkom dat elkeen mede-eienaar van die ander se goed word. Mede-	eienaarskap van die ander gade se goed is ‘n reg wat elk van die egliede by 	die huweliksluiting verwerf. Tensy die partye (hetsy voor of tydens die 	huwelik) presies gelyke bydraes tot die boedel gemaak het, sal die een wat 	minder bygedra het by ontbinding van die huwelik bo die ander bevoordeel 	word as verbeuring nie beveel word nie. Dit is ‘n onafwendbare gevolg van die 	partye se huweliksgoederegbedeling. Die Wetgewer gee dan ook nie aan die 	groter bydraer die geleentheid om hom hieroor te bekla nie. Hy kan hom slegs 	oor onbehoorike bevoordeling bekla. Tensy bewys word – en dit is myns 	insien duidelik dat die bewyslas rus op die gade wat die verbeuringsbevel 	aanvra – wat die aard en omvang van die bevoordeling was, kan ‘n Hof nie 	beslis of die bevoordeling onbehoorlik was of nie. Eers as die aard en omvang 	van die bevoordeling bewys is, word dit nodig om te kyk na die faktore wat by 	beoordeling van die onbehoorlikheid daarvan in aanmerking geneem moet 	word.” (eie onderstreping)
	Sien ook JW v SWW 2011(1) SA 545 (NGHH).

[6]	Dit is dus belangrik om in ag te neem dat partye as ‘n algemene beginsel aan 	hulle voorhuwelikse afsprake gebonde gehou moet word en dit is verder voor 	die 	hand liggend dat ‘n huwelik binne gemeenskap van goed sekere 	gevolge het 	wat op die oog af, veral wanneer die huweliksboot sink, nie billik 	mag 	voorkom vir die party  wat die groter bydrae tot die boedel gemaak  het 	nie. Dit is egter nie ‘n grond vir verbeuring nie. Die party wat beweer dat daar 	‘n onbehoorlike voordeel is moet dit bewys. Die blote feit dat ‘n party gaan 	deel in ‘n boedel waartoe hy/sy nie bygedra het nie of nie in gelyke mate 	bygedra het nie stel nie ‘n 	onbehoorlike voordeel in ‘n juridiese sin daar nie. 	Wat onbehoorlik is sal dus 	in elk geval in die lig van al die getuienis bepaal 	moet word. Belangrik is dat die aard en omvang van die bevoordeling bewys 	moet word, indien dit nie 	gedoen word nie kan ‘n verbeuringsbevel nie 	toegestaan word nie.

[7]	‘n Hof het ‘n diskresie om ‘n verbeuringsbevel toe te staan. By die vraag of 	die diskresie ten gunste van ‘n verbeurdverklaringsbevel uitgeoefen moet 	word is die prinsipiële oorweging of daar ‘n onbehoorlike bevoordeling van die 	een party sal wees indien dit nie gedoen word nie. In Klerck v Klerck 	1991(1) SA 265 stel Kriegler R soos hy toe was op 267 G – 268 A dit soos 	volg:
	“By ontleding val die volgende op ten aansien van die pas aangehaalde 	Wetsartikel. Ten eerste, word daar aan die Hof wat 'n egskeidingsbevel  op 	grond van onherstelbare verbrokkeling van 'n huwelik verleen, 'n diskresie 	vergun. Daardie diskresie word aangedui deur die gebruik van die woord 'kan' 	in die tweede sinsnede, naamlik dat 'n Hof 'n bevel vir geheel- of gedeeltelike 	vermoënsregtelike verbeuring kan gelas. By die oorweging van die vraag of 	daardie diskresie uitgeoefen moet word, is daar een prinsipiële oorweging wat 	ek die primêre vraag noem. Dit is of  daar onbehoorlike bevoordeling van die 	een party bo die ander sal wees as 'n verbeuringsbevel nie gemaak word nie.
   	Die twee woorde 'onbehoorlik' en 'bevoordeel' dui op 'n kwalitatiewe oordeel 	wat gevel moet word. Daardie oordeel is 'n voorvereiste tot enige uitoefening 	van die diskresie. Anders gestel, dit is slegs as daar onbehoorlike 	bevoordeling sal wees by onstentenis van 'n  verbeuringsbevel dat so 'n bevel 	gemaak kan word. (Dit volg nie noodwendig dat so 'n bevel dan gemaak sal 	word nie.) 

[8]	Saam met die duur van die huwelik en die gronde wat aanleiding gegee het 	tot die verbrokkeling van die huwelik is wesenlike wangedrag een van die 	aspekte wat ‘n rol mag speel wanneer die Hof ‘n waarde oordeel fel of ‘n 	verbeurdverklaringsbevel gepas is. Wesenlike wangedrag is egter nie ‘n 	voorvereiste vir ‘n verbeuringsbeveI nie. In Klerck supra, 268 A tot 269 A, stel 	Kriegler R, dit soos volg: 
   	“In betoog voor my het mnr Kruger namens die eiseres aangevoer dat 	wesenlike wangedrag 'n voorvereiste is vir die uitoefening van die  betrokke 	diskresie. Hy het inderdaad betoog dat al drie die genoemde faktore 	voorvereistes is. In die samehang van hierdie saak betoog hy dan dat daar by 	ontstentenis van getuienis van wesenlike wangedrag aan die kant van die 	eiseres geen verbeuringsbevel hoegenaamd gemaak kan word nie.
     	  Ek stem nie met die geleerde advokaat saam oor sy uitleg van die betrokke 	Wetsartikel nie. Die redes vir my siening stip ek kortliks aan: In die eerste 	instansie het art 9 nie uit die niet ontstaan nie. Dit moet geïnterpreteer word 	teen 'n bepaalde en bekende gemeenregtelike agtergrond. Voor die 	inwerkingstelling van bedoelde Wetsartikel het daar ten aansien van 	verbeuring van huweliksvoordele 'n alles-of-niks regime  gegeld. Dit het 	gegeld met betrekking tot skenkings in 'n huweliksvoorwaardekontrak of 	voordele uit 'n huwelik in gemeenskap van goedere.
   	 As die Hof bevind het dat daar skuld was, dit is skuld vir die egskeiding aan 	die kant van die bevoordeelde, dan het 'n bevel vir algehele verbeuring 	ingetree. Die oogmerk met Wet 70 van 1979, soos  gewysig deur Wet 88 van 	1984, was ondubbelsinnig om regshervorming en ingrypende regstelling 	teweeg te bring. Daar was toestande, maatskaplike en huwelikstoestande, 	wat die Wetgewer as misstande beskou het. Dit was dan duidelik die oogmerk 	van die Wetgewer om met, onder andere, bedoelde artikel in te gryp.	Dit het die Wetgewer bewerkstellig op verskeie maniere. Onder andere is 	daar weggedoen met die skuldfaktor by egskeiding. Terselfdertyd, en as 	logiese meeloper van laasgenoemde, is daar 'n regime geskep vir 'n billike 	beregting van die egliede se vermoënsregtelike aansprake. Artikel 7 beoog so 	'n herrangskikking van die vermoëns van die partye. So ook art 9.
  	   Vervolgens blyk dit uit die woordkeuse wat die Wetgewer hom laat  	welgeval het met die daarstelling van art 9 dat die faktore aan die hand 	waarvan die besluit geneem moet word, wydlopend en vaag omlyn is. Daar 	word byvoorbeeld gebruik gemaak van die woord 'inagnemend' sonder om 	enige spesifieke opdrag te gee oor relatiewe belang of voorkeur van die 	verskillende faktore. Ook word daar in die tweede faktor breedweg gepraat 	van 'die omstandighede wat tot die verbrokkeling daarvan  aanleiding gegee 	het'. Dit is nie toevallig dat die Wetgewer daardie woorde so gebruik nie. Daar 	mag omstandighede wees wat nie aan enigeen van die twee partye te wyte is 	nie. Daar mag omstandighede wees wat vanweë 'n volslae toeval of die 	ingreep van die noodlot die huwelik beëindig het.
 	  Ten derde word daar gepraat van 'enige wesenlike wangedrag'. Wat  	wangedrag is, wat wesenlik is, sê die Wetgewer nie uitdruklik nie. Daar 	word deur daardie breë woordkeuse ingeskerp dat daar 'n oorwoë, 	omvattende waarde-oordeel gevel moet word”.

[9]	Wesenlike wangedrag, is dus as sulks nie ‘n voorvereiste vir ‘n 	verbeuringsbevel nie. Sien ook Wijker v Wijker 1993(4) SA 720 AD. 

[10]	In casu het die verweerder beweer dat hy en eiseres ooreengekom het, nadat 	haar verhouding met ‘n ene Mnr N[…] aan die lig gekom het, dat hy haar vir 	5 jaar, (dit wou wees tot sy haar studies voltooi het), finansieel sou onderhou 	en nadat die vyf jaar verby is sou die boedel verdeel geag gewees het en elke 	party sou behou wat hy en/of sy op daardie stadium in hulle besit gehad het 	as hulle onderskeie eiendom. 

[11]	Daar moet terstond genoem word dat die terme van die ooreenkoms nie 	gepleit is nie. Op die pleitstukke word die bewering bloot gemaak dat die 	gemeenskaplike boedel de facto reeds verdeel is en dat eiseres reeds meer 	as 50% daarvan gekry het, dit voorveronderstel ‘n ooreenkoms, wat gepleit 	moes gewees het in terme van rëel 18(6) van die Eenvormige Hof Rëels. Die 	tekortkominge in die pleitstuk is reeds by die aanvang van die verhoor aan 	verweerder se regsverteenwoordiger uitgewys en het eiseres se 	regsverteenwoordiger aangedui dat beswaar gemaak sal word ten aansien 	van enige getuienis in die verband. Tog het geen wysiging 	gevolg nie. Dit is 	geykte reg dat ‘n party gebonde is aan sy pleitstukke. In Jowell v Branwell-	Jones & Others 1998(1) SA 836 at 898 f – j word dit 	soos volg gestel:
	“As the parties are adversaries, it is left to each of them to formulate his case 	in his own way, subject to the basic rules of pleadings … For the sake of 	certainty and finality, each party is bound by his own pleading and cannot be 	allowed to raise a different or fresh case without due amendment properly 	made. Each party thus knows the case he has to meet and cannot be taken 	by surprise at the trial. The Court itself is as much bound by the pleadings of 	the parties as they are themselves. It is no part of the duty or function of the 	Court to enter upon any enquiry into the case before it other than to 	adjudicate upon the specific matters in dispute which the parties themselves 	have raised by their pleadings. Indeed, the Court would be acting contrary to 	its own character and nature if it were to pronounce upon any claim or 	defence not made by the parties. To do so would be to enter the realms of 	speculation … Moreover, in such event, the parties themselves, or at any rate 	one of them, might well feel aggrieved; for a decision given on a claim or 	defence not made, or raised by or against a party is equivalent to not hearing 	him at all and may thus be a denial of justice. The Court does not provide its 	own terms of reference or conduct its own inquiry into the merits of the case 	but accepts and acts upon the terms of reference which the parties have 	chosen and specified in their pleadings. In the adversary system of litigation, 	therefore, it is the parties themselves who set the agenda for the trial by their 	pleadings and neither party can complain if the agenda is strictly adhered to. 	In such an agenda, there is no room for an item called “any other business” in 	the sense that points other than those specified in the pleadings may be 	raised without notice.” (eie onderstreping)

[12]	Na my mening kan die verweerder nie, sonder ‘n wysiging van sy pleitstukke 	op ‘n ooreenkoms wat verdeling op ‘n gegewe stadium beweer steun nie. Die 	bestaan van ‘n ooreenkoms is in ieder geval nie ‘n grond vir ‘n verbeuring nie. 	Die verweerder se eis om verbeuring kan op hierdie grond alleen van die 	hand 	gewys word. Volledigheidshalwe en indien ek verkeerd sou wees op 	hierdie punt handel ek ook met die ander aspekte in die saak.

[13]	Verweerder het  hoofsaaklik getuienis ten aansien van wesenlike wangedrag 	gelei. Volgens die verweerder het eiseres gedurende 	Mei 2007 ‘n verhouding 	met ‘n ene D[…] N[…] aangeknoop en op ‘n 	uiters onsensitiewe manier 	met Mnr N[…] verkeer in die gemeenskaplike woning, terwyl hy 	verdryf is 	na die gastekamer. Die beeld wat hy probeer skep het is van ‘n 	onbaatsugtige slagoffer van ‘n owerspelige  en hardvogtige vrou wat hom 	deur haar optrede seergemaak en geskok het. Soos dit maar gaan in 	egskeidings 	het eiseres ‘n heel ander storie, sy getuig van ‘n per abuis 	oproep gedurende 	April 2007 na haar van die verweerder se selfoon, waar 	sy, toe sy die foon 	antwoord, gehoor het hoe hy seksuele omgang het met 	iemand. Haar vriendin, Me M[…], wat by was ten tye van die oproep en dit 	gehoor het, het ook oor die oproep kom getuig. Volgens eiseres het hierdie 	optrede van 	verweerder gely tot die finale huwelsverbrokkeling en met tyd tot 	haar verhouding met Mnr N[…]. Uit die aard van die saak werp haar 	getuienis ‘n totale ander lig op die omstandighede wat gelei het tot die 	huweliksverbrokkeling.

[14]	Uit e-posse wil dit voorkom asof die verweerder gedurende die tyd wat die 	partye afsonderlik gewoon het, gepoog het om die huweliksverhouding te 	herstel en saam ‘n toekoms vir hulle beoog het. Sy ontkenning van hierdie 	afleiding tydens getuienis was duidelik nie ‘n ware weergawe van die feite nie. 	Na my mening is sy optrede versoenbaar met iemand wat skuldig  gevoel het 	en wat sy eggenoot probeer terugwen het  deur haar  onder andere finansieel 	te ondersteun.Die verweerder het deurentyd getuig dat hy nie kwaad was vir 	die eiseres nie en sy gedrag, en die e-posse bevestig 	dit. Indien sy so uiters 	onsensitief opgetree het, soos wat hy beweer het, sou hy op die 	waarskynlikhede haar nie so geredelik 	finansieel bygestaan het nie. Die 	getuienis van die eiseres is dus op die 	waarskynlikhede meer moontlik as 	die weergawe van die verweerder. Die getuienis van die verweerder se 	huidige vriendin Me 	E[…] B[…] wat klaarblyklik gepoog het om eiseres se 	wangedrag te bewys was ietwat verassend. Sy getuig oor hoe die eiseres 	hulle belaster en gedreig 	het soveel so dat verweerder ‘n beskermingsbevel 	bekom het en sy self verskeie regsaksies teen eiseres oorweeg het. Die 	verweerder self het nie ‘n 	woord daaroor gesê nie.

 [15]	Die verweerder het nog ‘n getuie 	geroep ten aansien van eiseres se 	beweerde wangedrag, naamlik L[…] v[…] L[…] met wie hy ‘n 	verhouding gehad het min of meer dieselfde tyd as wat eiseres ‘n verhouding 	met D[…] N[…] gehad. Sy was die dame met wie die eiseres vermoed het 	verweerder omgang gehad het in April 2007 tydens die insident met die 	selfoon. Me V[…] L[…] ontken dit en sê hulle 	verhouding het later 	ontstaan. Sy het eers ‘n e-pos aan eiseres gestuur waarin sy 	verweerder swart gesmeer het en toe op 3 Oktober 2014, nadat sy 	op haar 	weergawe deur haar gewete aangeval is alles teruggetrek in ‘n 	opvolgende e-pos. Dit is klaarblyklik hierdie omswaai van haar lojaliteite wat 	verweerder laat besluit het om haar as ‘n getuie te roep. Sy beweer ook dat 	eiseres haar R50 000-00 aangebied het om te kom getuig. Me V[…]  L[…] het op haar eie weergawe in die verlede nie geskroom om leuns te vertel. In die lig daarvan kan geen waarde aan haar getuienis geheg 	word nie en kan haar getuienis geen bydra lewer om verweerder se saak te 	versterk nie.

[16]	Onder hierdie omstandighede het die verweerder na my mening nie geslaag 	om wesenlike wangedrag aan eiseres se kant te bewys nie, nog het hy 	geslaag om aan te toon dat die verbrokkelingsgronde ondersteunend tot ‘n 	verbeuringsbevel sou wees. Dit laat ons met die een enkele faktor, naamlik 	die duur van die huwelik. Die partye is op 26 April 2002 getroud, en in 2007 	het eiseres uitgetrek. Gevolglik het die partye vir ongeveer 7 van die 12 jaar 	van hulle huwelik nie saam gewoon nie. Na my mening kan die duur van die 	huwelik alleen staande in die omstandighede van hierdie saak nie ‘n 	verbeuringsbevel regverdig nie. In ieder geval het die verweerder nie die aard 	en omvang van die beweerde onbehoorlike bevoordeling bewys nie,  wat 	fataal 	vir sy saak is. Ek gaan voort om nou met hierdie aspek te handel. 

[17]	Weinig getuienis is aangebied deur verweerder ten aansien van die aard en 	omvang van sy bates. Nog het hy bewys wat die aard en omvang van die 	beweerde onbehoorlike bevoordeling was. Sy getuienis is beperk 	tot:
	17.1	Dat die verweerder, tydends huweliksluiting, volkome onafhanklik, 			selfonderhoudende en gevestig was, oor aansienlike bates beskik het 		en ‘n vaste salaris vanR400 000.00 verdien het;
	17.2	Dat eiseres 17 jaar jonger as die verweerder is en, tydens huwelik-			sluiting, ‘n baie klein salaris verdien het, nie onafhanklik was nie en oor 		minimale bates beskik het;
	17.3	Dat eiseres weining tot die gemeenskaplike boedel bygedra het, met 		uitsondering van ‘n bedrag van R800 000-00, wat sy van haar moeder 		geërf het en in ‘n vaste eiendom belê het;
	17.4	Dat die eiseres vir ‘n tydperk van meer as 6 jaar na skeiding tussen 		haar en die verweerder, waartydens sy nie gewerk het of enige 			inkomste verdien het nie, op ‘n hoë lewensstandaard en teen koste van 		ongeveer R1 360 000-00 deur die verweerder onderhou is;
	17.5	Dat eiseres, buiten die voormelde onderhoud, sedert skeiding tussen 		die partye, die volgende uit die gemeenskaplike boedel ontvang het:
		17.5.1	‘n kontant belegging van R1 030000-00 uit die opbrengs van ‘n 			onroerende eiendom wat in beide partye se name geregistreer 			was;
		17.5.2	mede-eienaarskap in ‘n veredere twee onroerende eiendomme;
		17.5.3	‘n nuwe Audi A3 motorvoertuig; en
		17.5.4	studiegelde vir BA en Honeursgrade.

[18]	Hy het egter nie bewys wat die aard en omvang van die onbehoorlike 	bevoordeling is nie. Geen getuienis is aangebied oor wat presies  die omvang 	en waarde van die 	boedel by huweliksluiting was nie.  Nog het hy getuienis 	aangebied oor die bates wat deur hom verkry is gedurende die tydperk wat 	hulle nie saamgewoon het en wat die omvang van die boedel tans is nie. 	Geen getuienis oor die waarde van die bates is gepleit nie. In die lig daarvan 	het verweerder nie die aard en omvang van of 	die boedel of die onbehoorlike 	voordeel bewys nie.

[19]	Daar moet in gedagte gehou word dat alles wat die verweerder sogenaamd 	aan eiseres oorgedra het steeds binne die gemeenskaplike boedel val wat 	verdeel staan te word en dus nie daartoe kan lei dat sy op hierdie stadium 	onbehoorlik bevoordel is op grond van die feit dat sy dit in haar besit het nie. 	Die totale gemeenskaplike boedel moet steeds verdeel word. Slegs die 	onderhoud, veral in die tyd wat hulle nie saamgewoon het nie, mag moontlik 	op ‘n voordeel dui. Daar moet egter in gedagte gehou word dat die 	verweerder ‘n onderhoudsplig teenoor eiseres 	aanvaar het en na my mening 	kan hierdie onderhoudsbetalings nie ‘n 	onbehoorlike voordeel soos omskryf 	in die wet daarstel nie. Soos reeds vermeld het die verweerder nie aangetoon 	wat die presiese aard en omvang van die boedel was nie en in die 	afwesigheid van die getuienis het hy nie 	daarin geslaag om 	onbehoorlike 	voordeel te bewys nie. Gevolglik kan die verweerder nie slaag met sy eis om 	verbeurdverklaring nie.

[20]	 In repliek het die advokaat vir verweerder genoem dat die pensioenfonds van 	verweerder eintlik die probleem is. Geen getuienis van enige aard is egter 	gely oor hoe lank verweerder ‘n lid was, wat sy bydra was en waarom eiseres 	nie daarin behoort te deel nie. In die afwesigheid van 	hierdie getuienis kan 	die Hof nie sondermeer aflei dat daar onbehoorlike voordeel sal wees indien 	‘n verbeurdverklaringsbevel ten aansien van die pensioenfonds toegestaan 	word nie. 

 [21]	Die eiseres se pleitstukke vermeld slegs een pensioenfonds, naamlik Sentinel 	Mining Industry Retirement Fund, maar haar advokaat het in sy voorgestelde 	konsep ook Amplats Retirement Fund bygevoeg sonder dat hy gevra het vir ‘n 	wysiging en sonder dat enige getuiens in die verband aangebied is. 	Verweerder het beswaar gemaak teen die invoeging van die fonds. Sonder ‘n 	behoorlike wysiging van die pleitstukke of enige getuienis  is ek nie bereid om 	hierdie fonds in te voeg nie en moet die eiseres maar haar remedies volg om 	die fonds te betrek indien verweerder wel ‘n lid en ‘n begunstigde van die 	fonds is.

[22]	Die koste is ook hewig in dispuut. As gevolg van die feit dat verweerder se 	een getuie, Me V[…] L[…] nie by die hof was nie, moes die saak 	afstaan vir ‘n paar ure, dit het gely daartoe dat die saak oorgeloop het na ‘n 	volgende dag. Ek neem ook in ag dat eiseres wesenlik suksesvol was in haar 	eis. Ek neem verder in ag dat partye in ‘n huweliksgeding emosioneel 	blootgestel is en dat hulle beide in ‘n mindere of meerder mate bygedra het tot 	die huweliksverbrokkeling en die litigasie. Ek neem in die finale instansie ook 	in ag dat verweerder eiseres vir ‘n lang tyd onderhou het en die groter 	finansiële las gedra het.

[23]	Gevolglik maak ek die volgende bevel:
	23.1	‘n Egskeidingsbevel word toegestaan;
	23.2	Verdeling van die gemeenskaplike boedel word gelas;
	23.3	Die eiseres sal soos volg deel in die verweerder se pensioenfonds by 		Sentinel Mining Industry Retirement Fund (Industry number P3286967)
		23.3.1	Die eiseres is geregtig op 50% van die verweerder se netto 				pensioenvoordeel gereken op datum van uitspraak en 				betaalbaar aan die eiseres in terme van die  Reel 37 D[1] van 			Wet 1956;		
		23.3.2	‘n Endossement moet geregistreer word teen die genoemde 				pensioenfonds; en
	23.4	Verweerder word gelas om 50% van die eiseres se getakseerde 			koste te betaal. Elke party word gelas om die restant van hulle koste 		self te 	betaal. 	
__________________
R G TOLMAY
REGTER VAN DIE HOë HOF