(KAAP DIE GOEIE HOOP PROVINSIALE AFDELING)

In die saak tussen:

Erkennings is gemaak deur appellant se regsverteenwoordiger in die streekhof ooreenkomstig artikel 220 van die Strafproseswet, waarvolgens erken is dat die oorsaak van die dood van die oorledene die twee gemelde steekwonde is en dat sy geen andere verdere beserings opgedoen het alvorens die regsmediese verslag voltooi was nie.

Dit was voorts gemene saak dat appellant met die mes, waarmee die noodiottige wonde toegedien is, by die huis van mnr William Matthew Fortutn opgedaag het. Appellant se saak is dat hy die eerste steekwond in die buik van die oorledene toegedien het omdat Jonathan Denzil Carelse horn van agter verbygegaan het terwyl appelfant met oorledene sou gesels het en dat die wond in die oorledene se rug daarna toegedien was nadat hy vir Carelse met die mes wou steek en die oorledene tussenbeide gekom het.

Die gettiie Mitchell Johannes Stanvliet is die broer van die oorledene. Sy perseel is naby aan Fortuin se huis en verkoop hy drank by die perseel. Die getuienis wat aangebied is omtrent 'n vuurwapen wat hy aan appellant sou wou verkoop, neem die saak myns insiens me veel verder nie, aangesiendit skynbaar 'n geruime tyd voor die voorval was.

Wat wel meer relevant is, is die gemoedstoestand waarin appellant waarvan hy getuig pas voor die voorval plaasgevind het was. Appellant het gesit en huil en het hy appellant ingenooi om in sy sitkamer te kom sit. Stanvliet hetophstadium probeer help dat die partye versoen. in kruisondervraging is dit ontken dat appellant daar sou sit en huil het. Stanvliet getuig ook omtrent 'n interdik wat die oorledene teen appellant moes bekom vanwee" veiligheidshekke wat hy beskadig het by haar moeder se huis asook 'n sitkamervenster wat stukkend geslaan is.

Tydens kruisondervraging is dit ontlok dat sy moeder horn oorreed het om nie die vuurwapen aan appellant te verkoop nie vanwee die probleme wat hy vir die oorledene en sy moeder besorg het.

Carlse is 'n polisiebeampte wat 'n liefdesverhouding met die oorledene gehad het en hy getuig dat die oorledene haar toekomsplanne met horn aan appellant sou meegedeel het.

Fortuin word deur Carelse gestaaf dat laasgenoemde in die betrokke slaapkamer gele en slaap het.  Die oorledene sou horn wakker gemaak het en vir hom gese dat haar man daar is - verwysende na appellant. Hy het bly le en die twee vroue het na die toilet beweeg. Hy meld dat die dear oopgebars het dat appellant na binne beweeg het. Hy het opgestaan om te kyk wat aangaan en die volgende oomblikhethygehoordat oorledene meld dat appellant haar steek. Hy het gesien hoe sy in die maag gesteek word.

Hy het appellant van agter getakel en hom uit die kamer geneem. Hy het later eers by die lykshuis bewus geword van die wond agter die blad van die oorledene. Hy skryf die optrede van appellant toe aan die feit dat die oorledene vir appellant van haar toekomsplanne moes vertel het.

In kruisondervraging is dit weereens ontlok dat oorledene vir hom sou gese het dat sy die Saterdag, met ander woorde die dag voor die voorval, vir appellant gese het van haar toekomsplanne met Carelse. Carelse erken dat hy vir appellant agternagesit het en hom wou slaan na die instdent. Fortuin het gemeld dat Careise vir appellant met 'n mes wou steek.

(Onduidelik) Fortuin staaf beide haar vader en Carelse dat haar vader geklop het en gevra het of oorledene vir appellant wil sien. Hierop sou die oorledene te kenne gegee het dat sy nie vir appellant wou sien nie.  Sy meld dat appellant voorgekom het asof hy nie by sy voile verstand is nie, want sy oe het groot in sy kop gestaan. Sy het vinnlg uit die kamer uit beweeg.

Nie een van hierdie drie getuies maak melding daarvan dat die appellant met Vi mes in sy hand die vertrek sou binnegekom het nie. Appellant se weergawe is dat hy die mes in sy hand gehad het en dat hy besig was om biltong te sny. Hy sou by oorledene verneem het hoe dit met haar gaan en het haar selfs h stukkie biltong aangebied. Appellant noem eers dat hy die biltong in sy sak gesit het voor hy by die huis ingegaan het, maar later meld hy dat hy wel biftong nog in sy hand gehad het saam met die mes.

Die aanduidings is oorweldigend dat appellant poog om 'n verduideliking te probeer skep van waarom hy kwansuis met die mes in sy hand gestaan het toe hy op sy weergawe die beweerde vriendelike gesprek met oorledene sou gevoer het. Die landdros het daarop gewys dat waarskynlikhede h rol speel wanneer daar gelet word op die somtotaal van die getuienis, Die Hof kom tot die slotsom dat die Staat se getuies nie opsetlik leuens vertel het nie en dat die weergawe van appellant van hoe die oohedene by die twee geleenthede die steekwonde opgedoen het, nie redelik moontlik waar is nie. Die Hof bevind dat n wederregtelike en opsetlike aanvai deur die appellant op die oorledene geloods is.

Ek stem saam met hierdie bevindinge van die landdros. Die skuldigbevinding is dus in orde.