In die saak tussen:

en

UITSPRAAK

Die appellant is op 2 Mei 2001 in die streekhof te Wynberg skuidig bevind aan 'n klagte van roof met verswarende omstandighede en op 5 Me? 2001 is hy tot 15 jaar direkte gevangenisstraf gevonnis in terme van artikel 51(2)(i) van Wet 105 van 1997. Appellant het nie regsverteenwoordiging geniet nie en het onskuldig gepleit. Hy kom nou in hoer beroep teen die opgeiegde vonnis.

Gedurende die voorval is vuurwapens op die klaer, sy vrou en sy broer gerig en "n vuurwapen is in die mond van die klaer se twaalfjarige seun gedruk. Appellant het, volgens die getuienis, 'n voile rol hierin gespeel. Hy was ook bewapen en het sy vuurwapen teen die kop van die klaer se broer gehou. Hy het ook later op die klaer se bed gespring waar hy gele het en horn teen sy bors geskop het.

Dit blyk verder dat die klaer en sy vrou se drie- en vierjarige kleuters teenwoordig was gedurende die roof sowei as bogenoemde 12-jarige seun. Laasgenoemde moes as gevolg van sy nagmerrie-ervaring sielkundige berading ontvang.

Namens die appellant word daar op appel betoog dat die landdros misgetas het deur nie die appellant in te lig oor die bepalings van Wet 105 van 1997 nie. Verder is daar betoog dat die landdros sekere wesenlike faktore oor die hoof gesien het. As gevolg van hierdie foute het hy glad nie 'n gepaste vonnis opgele nie.

Die Staat opponeer nie die appel teen vonnis nie hoofsaaklik op die basis dat beskuldigde 3 vroeer 'n appel by hierdie Hof ingedien het wat geslaag het. Sy vonnis is met vyf jaar na tien jaar gevangenisstraf verminder.

Ten tyde van die pleging van die misdaad was die appellant omtrent 19% jaar oud. Hy het vorige veroordeHngs gehad alhoewel nie van 'n baie ernstige aard nie. Hierdie misdade, een van roof en twee van diefstal, is gepleeg tot hy onderskeidelik 15 en 16 jaar oud was en is hy nooit tot direkte gevangenisstraf daarop gevonnis nie.      Dit lyk ook dat die appellant drie jaar as verhoorafwagtende in die gevangenis deurgebring het voordat hy op hierdie klag skuldig bevind is, met ander woorde sy effektiewe termyn van gevangenisstraf kan as 18 jaar gesien word.

Na my mening het die landdros gefouteer deur nie wesenlike en dwingende omstandighede te bevind in die lig van die appellant se jeugdigheid nie en aangesien sy vorige veroordelings bestaan het uit misdrywe wat gepleeg was toe hy nog baie jonk was.

As al die omstandighede in ag geneem word asook die drie jaar wat die appellant as verhoorafwagtende in hegtenis deurgebring het, is ek van mening dat 'n gepaste vonnis een van nege (9) jaar gevangenisstraf sou wees.

BOZALEK, R

MOTALA, R