IN DIE HOOGGEREGSHOF VAN SUID-AFRIKA 
(KAAP DIE GOEIE HOOP PROVINSIALE AFDELING)

In die saak tussen; 

en

UITSPRAAK

In die streekhof is die appellant van onsedelike aanranding aangekla.   Daar is beweer dat hy 'n 13-jarige jong seun 20    "sedert 11-jarige ouderdom" onsedelik aangerand het deurdat hy, na bewering, "sy penis tussen sy anus gedruk het op drie geleenthede en bewegings agter horn gedoen het".    Op hierdfe aanklag het die appellant onskuldig gepleit. By die verhoor is hy deur  prokureur verteenwoordig.

By die verhoor het heelwat strtiikelblokke te voorskyn gekom wat in die staat se pad gestaan het. Kortliks kan hulle soos volg opgesom word:
1.	Toe hy op 2 Oktober 2006 in die streekhof getuig het, was die klaer slegs 13 jaar oud. Hy het oor gebeure getuig wat hy beweer plaasgevind het of begin pfaasvind het toe hy slegs 11 jaar oud was. Die getuienis van 'n kind moet altyd met groot versigtigheid natuurlik bejeen word.

4. Toe die klaer oor die bewerings teen die appellant deur lede van die familie gekonfronteer en ondervra is, het hy, die klaer, die bewerings aanvanklik meer as een maal ontken. Eerstens het hy dit aan sy tante, Nazoline, ontken en, tweedens, ook aan sy moeder. Oortuigende verduidelikmgs vir hierdte ontkennings is myns insiens nie op die rekord te bespeur nie. Daarna is druk op horn deur, onder andere, Nazoline de Vries uitgeoefen om met die "waarheid" uit te kom. Toe maak hy vir die eerste keer die beskuldigings teen die appellant wat die onderwerp is van die aanklag.

Hy was weliswaar nie h indrukwekkende getuie nie. Sy het ook Nazoline de Vries as 'n goeie getuie beskou.

Na my mening neem die getuienis van Nazoline de Vries, egter, die staat se saak teen die appellant nie juis veel verder nie.   Heelwat daarvan is ontoelaatbaar as hoorse.

In die lig van die verskeie swakhede in die staat se saak waarna ek reeds verwys het, en veral die getuienis van die klaer, is ek van mening dat dit nie gese kan word dat laasgenoemde se getuienis in alle wesenlike opsigte duidelik en bevredigend is nie. Ek glo nie dat die landdros die toepaslike versigtigheidsreel behoorlik toegepas het nie. Dit wil vir my voorkom dat sy haar tot ri mate ten minste op die appellant se leuenagtigheid blind gestaar het.    Die gevare in hierdie saak is voor die hand liggend. Die landdros skyn om hulie nie ten voile te besef het nie.

Na my oordeel is die skuldigbevinding van die appellant onveilig, en kan dit nie ondersteun word nie. Gevolglik word die appel gehandhaaf en die skuldigbevinding en vonnis van die appellant word ter syde gestel.