(KAAP DIE GOEIE HOOP PROVINSIALE AFDELING)

In die saak tussen:

en

UITSPRAAK

THRING. R:

Die appeflant net in die Streekhof op drie aanklagte tereggestaan. Aanklag 1 was die verkragting van sy eie biologiese dogter toe sy tussen tien en 12 jaar oud was. Haar naam is Amarushia Abrahams. Aanklag 2 was verkragting van die appellant se stiefdogter toe sy tussen tien en 17 jaar oud was. Haar naam is Chandice Abrahams. Aanklag 3 was ft oortreding van artikel 17(a) van die Wet op Gesinsgeweld,

Aan die einde van die verhoor het die streeklanddros horn soos volg skuldig bevind: op aanklag 1 is hy aan onsedelike aanranding skuldig bevind en gevonnis tot vier jaar gevangenisstraf ten opsigte daarvan. Op aanklagte 2 en 3 is hy skuldig bevind, soos aangekla. Op aanklag 2, die aanklag van verkragting van Chandice, is hy tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis, en op aanklag 3, die verbreking van die gesinsgeweldinterdik, is hy tot drie maande gevangenisstraf gevonnis. Die landdros egter gelas dat die vonnisse op aanklagte 1 en 3 samelopend met die op aanklag 2 deur die appellant uitgedien moet word. Effektieweiik is die appellant dus tot gevangenisstraf vir tien jaar gevonnis

Op 22 Augustus 2006 het die appellant by die landdros aansoek gedoen om verlof om teen sy skufdigbevindings en vonnisse te appelleer, en sodanige verlof is toegestaan.
in die aansoek om verlof om te appelleer is die gronde van die voorgenome appel op ft uiters kriptiese wyse uiteengesit, naamlik soos volg:

1.	Dat die agbare Hof het fouteer deur te bevind dat die staat hul saak bo redelike twyfel bewys het.
2.	Die agbare Hof het fouteer deur nie die klaagsters se getuienis met die nodige versigtigheid te benader nie.
3.	Die agbare Hof het fouteer deur te bevind dat die klaagsters geloofwaardige getuies was.
4.	Die agbare Hof het fouteer deur te bevind dat appltkant n ongeloofwaardige getuie was.
Ad Vonnis
1. Die agbare landdros het die persoonlike omstandighede van die applikant onderbeklemtoon.

Die landdros het die appellant se ontkenning dat hy op enige stadium enige onsedelike daad met enigeen van die twee dogters sou gepleeg het as bo redelike twyfel vals en leuenagtig verwerp. Ek kan geen fout met die landdros se geloofwaardigheidsbevindings vind nie. Na my oordeel is die skuldigbevinding van die appellant op aanklagte 1 en 3 volkome korrek en in orde.

Op aanklag 2, egter, waarop die appellant aan die verkragting van Chandice skuldig bevind is, het die landdros, na my oordeel, misgetas. Chandice het op geen stadium in haar getuienis duidelik gese dat die appellant haar ooit werklik gepenetreer het nie. Op die beste vir die staat beskou, is haar getuienis in hierdie opsig dubbeisinnig en kom dit eintlik, myns insiens, daarop neer dat die appellant nie verder gegaan het as om te probeer om haar te verkrag nie. In haar hoofgetuienis het sy die volgende gese:
"En toe kom hy in die kamer in en toe my neergesit op die bed en hy het my skool skirt opgelig en my panty afgetrek en vir horn uitgetrek en toe is dit wat hy mos nou bo-op my gele het en my ... (tussenbeide)
En wat het hy gedoen? — Hy het probeer om sy penrs in my vagina in te forseer.
Ja? —- En toe het hy op en af bewegings gedoen."

Aan die einde van haar getuienis in antwoord op vrae van die landdros, verskyn ook die volgende passasie in die rekord:

"Nou toe op daardie stadium toe hy die op en af bewegings maak, waar was sy privaatdeel gewees? -— Teenaan myne.
Se weer? --- Teenaan myne.
Teenaan of binne-in? — Dit was half binne-in
my.
Want ek het die indruk gekry na aanleiding van die vrae deur die prokureur dat hy het, jy weet, seks is - die prokureur het jou gevra - seks is wanneer die man mos sy privaatdeel binne-in die vrou   se   privaatdeel,  dit  is   mos  wat   algemeen aanvaar word. Verstaan u dit, dit is die enigste omskrywing. Mej Van Wyk het jou gevra daaromtrent en jy het gese hy het dit probeer insit, maar jy het horn weggestoot. Dit was te seer, toe haal hy dit uit en toe le hy nog bo-op jou en toe maak hy op en af bewegings? --- Ja.
Wat presies het daar gebeur? Hy het probeer om mos nou sy penis te forseer in my en toe het ek vir horn weggestoot. Toe sit hy dit weer in. Toe het hy dit nie weer probeer in te forseer nie en daai is wat hy toe die op en af bewegings doen.
Nou wanneer daarna het dit vir die eerste keer plaasgevind waar hy sy manlike deel ten voile in jou gesit het of het dit ooit gebeur waar hy sy manfike deel ten voile in jou geplaas het? —- Nee, nie eintlik nie, want hy het meeste dan forseer hy maar dan kry ek nie kans om vir horn weg te stoot nie want ek kry seer en ek het net gehuil.
Dit is nou vir my (onduidelik). Kyk, die manlike deel word - kyk net gou hier - die manlike deel word mos nou in die vagina ingesit. Verstaan u dit, dan word dit mos nou gepenetreer en dan is dit soos jy nou se die man maak mos nou die op en af bewegings, ne? —- Ja.
Se nou vfr my hy het dit nooit werkfik in jou vagina gedruk nie en dan die op en af bewegings gemaak nie of het hy slegs net met u gepenetreer tot voorlangs en dan uitgehaal of dan net so op en af bewegings gemaak? — Ja.
Wat het gebeur? --- Hy kon nooit sy penis heeltemaf by my ingesit het nie.
Goed, ek wil nie he daar moet onduidelikhede wees nie, verstaan, want ek wil nie he jy moet weer terugkom nie, ek gaan dit nou op rekord plaas, is dit jou getuienis dat hy het nooit sy privaatdeel ten voile in jou vagina geplaas nie? — Ja.
Het hy of het hy nie? —- Hy het dit in - hy het dit nie."

Soos ek reeds gese het, van hierdie getuienis kan daar, na my oordeel, nie bo redelike twyfel bevind word dat die appellant op enige stadium daarin geslaag het om die klaagster Chandice te penetreer nie. Die mediese getuienis is wel tot die effek dat Chandice se maagdevlies nie meer intak was nie. Toe sy medies ondersoek is, was sy egter reeds 16 jaar oud en dit volg natuurlik nie noodwendig dat haar maagdevlies deur enige optrede van die appellant verwyder of beskadig is nie.
Die punt dat die staat nie daarin geslaag het om bo redelike twyfel te bewys dat Chandice deur die appellant gepenetreer is nie, is nie op appel pertinent geneem nie. Dit is glad nie in die aansoek om verlof om te appeileer of in die gronde tot daardie aansoek genoem nie. Dit is ook nie En die appellant se advokaat se hoofde van argument genoem nie.

Hierdie Hof het metemin inherente hersieningsmagte ingevolge artikel 304(4) van die Strafproseswet, No.51 van 1977. Ons is van voornemens om daardie magte in hierdie aangeleentheid uit te oefen en om die skuldigbevinding op aanklag 2 na poging tot verkragting te verander wat wel, na my oordeel, bo redelike twyfel op die getuienis bewys is. Dit sal moontlik n effek op vonnis he.

Versagtende omstandighede Is die feit dat die dogters nie ernstige fisiese leed opgedoen het nie en die appellant se byna skoon rekord.

Gevolglik word die appel teen die appellant se skuldigbevindings en vonnisse op aanklagte 1 en 3 van die hand gewys. Op hersiening word die appellant se skuldigbevinding en vonnis op aanklag 2 egter ter syde gestel en met die volgende skuldigbevinding en vonnis vervang:

Daar word gelas dat drie jaar van die vonnis op aanklag 1 gelyktydig met die vonnis op aanklag 2 uitgedien moet word.