UITSPRAAK

In die saak tussen:

en

UITSPRAAK

Die appellant is op die 31ste Julie 2007 in dre Streekhof skuldig bevind op 'n aanklag van moord en gevonnis tot twaalf jaar direkte gevangenisstraf.

Appellant appefleer teen die skuldlgbevinding sowel as die vonnis. Geen getuienis is gedurende die verhoor gelel nie en appellant het 'n bekentenis afgele sowel as sekere Artikel 220 erkennings soos deur sy regsverteenwoordiger aan die Hof gemaak.
Aangesien hierdie appel grotendeels handel oor die bekentenis sowel as die Artikel 22 erkennings haal ek die toepaslike gedeeltes aan. In sy bekentenis se appellant die volgende;

"Ons vriende wat saam met ons gedrink het, net later geloop en sy het volgehou sy wil ook na haar keref toe. Ek het saam met haar geloop. Teen die pad het ek haar gese kom ons gaan huis toe, maar sy het volgehou sy gaan na horn toe. Ons het mekaar rondegeruk daar in die pad, toe haal sy haar mes uit. Ek het haar mes gevat, toe het ek haar begin steek met haar mes. Toe sy gele het, het ek haar in die boord ingetrek en seks met haar gehad. Toe los ek vir haar daar. Toe gaan ek huls toe."

"The Choice of Evils Doctrine also gives rise to the requirement that the person who is attacked should retreat, avoid or (fee from the attack before resorting to force (especially deadly force) since flight is the lesser evil."

Aangaande die "Proportionality" benadermg definieer Burchell die moderne benadering van ons howe as volg, op bladsy 241;

Uit bogenoemde aanhaling uit applikant se bekentenis is dit nie eers duidelik of daar inderdaad Yi aanval was nie. As ons aanvaar dat daar wel 'n aanvaE was is dit verder duidelik dat die oomblik wat appellant die oorledene van haar mes ontneem het enige gedreigende gevaar wat daar moontlik kon wees weggeval het. Na my mening kan 'n verweer van selfverdediging geensins hier ter sprake wees nie.

"The right to remain silent has application at different stages of criminal prosecution, and means a person is entitled to remain silent and may not be compelled to make any confession or admission that could be used against that person. It arises again at the trial stage when the accused has a right to be presumed innocent, to remain silent and not to testify during the proceedings. The fact that an accused person is under no obligation to testify does not mean that there are no consequences attaching to a decision to remain silent during the trial. If there is evidence calling for an answer and an accused person chooses to remain silent in the face of such evidence a Court may well be entitled to conclude that the evidence is sufficient in the absence of an explanation to prove the guilt of the accused. Whether such a concEusion is justified will depend on the weight of the evidence."

In die onderhawe geval skryf Wet 105 van 1997 'n verpligte minimum vonnis van vyftten jaar gevangenls voor, ten sy daar wesenlike en drlngende omstandighede bestaan wat 'n afwyking van die voorgeskrewe vonnis regverdig. Die landdros het tydens vonnisoplegging bevind dat daar wel omstandighede bestaan wat ti afwyking van die voorgeskrewe vonnis regverdig. Die verhoorlanddros het al die faktore wat hom in staat gestel het om van die voorgeskrewe vonnis af te wyk versigtig oorweeg. Hy het in aanmerking geneem dat daar drank gebruik was deur die appellant in die aanloop tot die misdaad, en hy het verder a) die persoonlike omstandighede van die appellant versigtig oorweeg, sowel as die feit dat die appellant geen vortge veroordelings het nie.

Daar is geen faktor wat hy buite rekening gelaat het nie. Hy het geensins die erns van die misdaad oorbeklemtoon nie, en in die lig hiervan kan nie gese word dat die verhoorfanddros sy diskresie nie na behore uitgeoefen het nie. Daar kan in die lig van die bepalings van Artikel 105 van 1997 nie gese kan word dat die vonnis buitensporig swaar is nie spreek vanself.

BLOMMAERT, AJ

Ek stem saam,