IN THE HIGH COURT OF SOUTH AFRICA 
(WESTERN CAPE HIGH COURT, CAPE TOWN)

Case No. SS06/11

In the mailer between:

THE STATE
and
CHANTEL BOOYSEN 							Accused 1
QUINTON AYSEN 							Accused 2

Coram: 		ROGERS AJ

Judgment: 		ROGERS AJ

Heard: 		1 - 4, 8,10-11,15,17-18 August 2011

Delivered:		18 August 2011

For the State: 	Adv S Raphels
For Accused I; 	Adv D Theunissen 

Paragraphs 1 - 12 are reportable as they deal with an issue (discharge in cases of multiple accused) on which there is not a great deal of guidance in reportable judgments). The rest of the judgment is purely factual.

IN DIE HOE HOF VAN SUID-AFRIKA 
(WES-KAAPSE HOE HOF, KAAPSTAD)

Saak No: SS06/11

In die saak tussen:

DIE STAAT

v

UITSPRAAK

ROGERS WR

1. Die twee beskuldigdes, na wie ek gerieflikheidshalwe as Booysen en Aysen onderskeidelik sal verwys, staan tereg op een klag van moord. Die akte van beskuldiging beweer dat op of omtrent Vrydag 21 Mei 2010 en te of naby Pam Hof 6 Manenberg die beskuldigdes wederrcgtelik en opsetlik vir Caleb Booysen, 'n minderjarige manlike persoon, gedood hel deur hom aan te rand met hul hande en/of stomp voorwerpe. Die akte van beskuldiging beweer dat die bepalings van a51(1) van Wet 105 van 1997 gelees met paragraaf (d) van Deel 1 van Skedule 2 tot daardie Wet van toepassing is deurdat die misdaad deur 'n persoon, groep persone of sindikaat wat in die uitvoering of te bevordering van 'n gemeenskaplike doel of sameswering handel, gepleeg is. Met ander woorde, dit word beweer dat Booysen en Aysen vir Caleb vermoor het in die uitvoering of te bevordering van "n gemeenskaplike doel.
2. Albei beskuldigdes het onskuldig gepleit. Ter verduideliking van haar pleit het Booysen deur haar regsverteenwoordiger, Mnr Theunissen, gese dat sy op 21 Mei 2010 om en by 17h00 Pam Hof 6 verlaat het op 'n stadium toe Caleb nog lewend en gcsond was en in die toesig van Ayscn, dat sy teen ongeveer 19h00 na die woonstel teruggekecr het en dat sy met haar terugkoms ontdek hei dat Caleb nie asem gehaal het nie. Ayscn, wat deur me Viljoen verteenwoordig was, het gekies om geen verduideliking van sy pleit aan te bied nie.
3. Die aanklaer, me Raphels, het toe die Staatsgetuies geroep. Hierdie getuies was (in die volgorde wat hulle getuig het): Rosaline Boltman ('n inwoner van Pam Hof), Forence Andrews (Booysen se niggie), William Bussack en Johanna Goeieman (albei inwoners van Pam Hof), Sers S Magidiwana (die eerste polisiebeamptc op die toneel), Konst Bksteen (die polisiebeample wat Aysen op Saterdag 22 Mei 2010 gearrestecr het), Cynthia Booysen (Booysen se ma), Dr IH Alii (die forensicse patoloog wat die nadoodse ondersock behartig het), en Konst Witbooi (die ondersoekbeamptc wat onderhoude met albei Booysen en Aysen gevoer het). Bk sal weereens gerieflikheidshalwe na hierdie getuies verwys deur hul vannc te gcbruik.
4. Sekere formele erkennings is kragtens a220 van die Strafproseswet gemaak voordat die Staat sy saak gesluit het. Ingevolge bewysstuk B, saamgelees met aanhangsels C tot F daarvan, het die beskuldigdes erkennings oor die volgende aangeleenthcde gemaak: die uitkenning van Caleb se liggaam; dat geen verdere bcserings aan sy liggaam veroorsaak is na die misdaad gepleeg is; die inhoud van Dr Alii se nadoodse ondersoekverslag; dat *n monster van Caleb se bloed die teenwoordigheid van 0.3 mg/1 metakaloon (dws mandrax) aangetoon het; en ander formele sake wat met die ketting van die forensicse getuienis verband gehou het. Hulle het ook *n stel fotos van Caleb se liggaam (bewysstuk G) en *n stel fotos wat die toneel te Pam Hof 6 uitbeeld, formeel erken. Die beskuldigdes het ook erken dat Caleb om 20h05 op 21 Mei 2010 formeel dood verklaar is. (Hicrdie was nie 'n erkenning van die lyd wat hy gesterf het nie. Soos aanstons sal blyk, het die getuienis bewys dat Caleb nie later as 18h50 gesterf het)

6. Aan die einde van die Staat sc saak het albei beskuldigdes aansoek om ontslag kragtens a!74 gedoen. Ek het die aansoekc geweier. Albei beskuldigdes hei toe hulle sake gesluit sonder om getuienis aan te bied .

13. Soos genoem, het albei beskuldigdes hul sake gesluit op Donderdag 11 Augustus 2011 sonder om getuienis aan te bied. Die saak is daarna tot Maandag 15 Augustus vir betoog uitgeslel . Tydens bctoog het Me Raphels heeltemal tereg toegegee dat die Staat nie sy saak teen Aysen bewys het nie. Onmiddelik na die voltooing van argument het die hof vir Aysen vrygespreek en uitspraak, wat Booysen betref voorbehou. Ek het aangedui dat die voorbehoude uitspraak met die saak teen albei beskuldigdes sou handel.
14. Ek moet nou die stand van sake aan die einde van die hele saak in oorweging neem.
15. Ten tye van sy dood was Caleb twee jaar en twee maande oud. Booysen was sy ma. Die kind se pa was ene Vincent. Ten tye van Caleb se afsterwe het was Vincent in die tronk. Booysen het by Pam Hof 6 gebly. Aysen was haar kerel en het saam met haar gewoon te Pam Hof.

17 Caleb se liggaam was uhwendig oortrek met verskeie kneusings en verskeuringS- Hierdie beserings was op sy kopvel, gesig (insluitende sy mond), linker aim en pols, maag, laer rug, lies en boude. 'n X-straal het 'n buigbreuk van die binne en buitekant van die linker pols aangedui. Inwendig was daar kneusings van die diafragma, perikardel sak, anterior abdominale wand en derms. Daar was skeure in die mesenterium (die weefsel wat die ingewande aan die agterkant van die abdominale wand heg). Die linker nier het perinefriese bloeding getoon, 'n besering wat dr Alii met die uitwendige kneusing op Caleb se laer rug geassossieer hel. Met disseksie het kneusings van die testes voorgekom. Vrye bloed hel by twee plekke in die abdominale holtc voorgekom wat ondcrskeidclik 40 ml en 100-120 ml gemeet het. Daar was ook swelling van die brein.

19. Dr Alli het getuig dat die abdominale holte geen vrye bloed behoort te bevat nie en dat die blocdpoele wat hy in Caleb se abdominale holtc gevind het nie deur die nadoodse disscksie veroorsaak kon geword het nie. Die bloed moes in die holte gesypel het terwyl Caleb nog geleef het. Dr Alii se mening was dat hierdie bloeding hoofsaaklik van die skeuring van die mesenterium afkomstig was. Die verlies aan bloed vanaf hierdie besering asook vanaf die ander beserings sou geleidelik gebeur het. Geen groot are was gedurendc die aanval op Caleb geskeur nie en geen skielikc katastroficsc bloed verlies het plaasgevind nie.

23. Dr Alii was deur me Viljoen gcvra of Caleb se beserings toegedien kon gewees het so onlangs as twee uur voor sy dood. (Hierdie lydperk was relevant tot Aysen se verweer, omdat Booysen beweer het dat sy vir Caleb in Aysen se toesig gelaat het vir ongeveer twee uur voor die kind se dood.) Dr Alii kon nie daardie moontlikheid uitsluit nie.
24. Daar was geen getuienis van enige getuie wat die aanval op Caleb gcsien of gchoor het. Daar was dus geen direkte getuienis oor die tyd van die aanval of oor wie die pleger sou gewees het nie.
25. Bussack se getuienis was dat hy en sy vriend Ismail by Booysen se woonstel teen ongeveer 09h00 op 21 Mei 2010 aangedoen het en dat hulle heroVen daar gerook het. Hy het gese dat Booysen, Aysen en Caleb teenwoording was. Mnr Theunissen het dit aan Bussack gestel dat alhoewel sy klient sou aanvaar dat Bussack somtyds heroicn by haar woonstel gerook het, sy sou ontken dat so 'n besoek op 21 Mci 2010 plaasgevind het. Bussack was vasbeslote dat hy en Ismail daardie oggend vir Booysen besoek het. I ly het onthou dat hierdie besoek op die dag van Caleb se dood gebeur het. Omdat Booysen geen getuienis aangebied het nie, het ek geen rede om Bussack se getuienis te verwerp nie. Uit sy beskrywing van die besoek blyk dit dat Caleb teen ongeveer 09h00 op 21 Mei 2010 nog iewend en gesond was.
26. Bussack het getuig dat nadat hul klaar gerook het, Ismail, Booysen en hy Pam Hof verlaat het om na Ismail se huis te stap om kos vir Caleb te kry. Hulle was net 'n kort rukkie by Ismail se huis. Booysen het toe na Pam Hof teruggekeer. Bussack het ook 'n kort tydjie daarna weer by Pam Hof aangedoen. Hy wou weer daar rook. Aysen het die deur skyns oopgemaak en vir horn gese dat Booysen nie daar was nie en dat hulle nie binne mag kom nie. Bussack het nie vir Caleb op daardie tydstip gesien nie.

31. Booysen het vir Sers Magidiwana, wat teen ongeveer 19hl5 op 21 Mei 2010 by die toneel opgedaag het, gese dat sy vir Caleb in Aysen se toesig gelaat het teen ongeveer 17h00 en dat sy ongeveer 19h00 teruggekeer het en gevind het dat die kind dood was. Sy het vir Magidiwana gese dat sy vir Caleb van die slaapkamer (waar hy gele het) na die voorkamer gedra het. Caleb het in die voorkamer gele toe Boltman en haar man ingestap het om vir die kind te bid.
32. Booysen het hierdie weergawe herhaal toe Konst Witbooi later daardie aand "n onderhoud met haar gevocr het. Witbooi het ook getuig dat sy gedurende hierdie onderhoud vir horn gese het dat sy alleen in die woonstel met Caleb was terwyl Aysen by die wcrk was en dat toe Aysen vanaf die werk teruggekeer het, sy die woonstel verlaat het om geld by Andrews te gaan leen. Ten tye van hierdie onderhoud was Booysen nie 'n verdagte nie. Die onderhoud met haar op daardie stadium was as *n getuie.    Aysen het verdwyn kort nadat Boltman by die woonstel aangedoen hel om vir Caleb le bid. en Aysen was op daardie stadium die persoon wal vermoedelik vir Caleb doodgemaak het.
33. Gedurende kruisondervraging het mnr Theunissen aan Witbooi gestel dat Booysen nie vir horn gese het dat Aysen by die werk was tot en met 17h00 nie. Witbooi se antwoord was dat Booysen inderdaad vir horn gese het dat Aysen by die werk was, maar dat sy nie vir horn spesifiekc tye genoem het nie. Ek het uit sy getuienis verstaan dat omdat Booysen vir horn gese het dat sy die woonstel teen ongeveer 17h00 verlaat het, en omdat sy haar vertrek met Aysen se terugkoms gekoppel het, hy die afleiding gemaak het dat Aysen teen ongeveer 17h00 teruggekom het. Mnr Theunissen het ook aan Witbooi gestel dat Booysen nie vir horn gese het waar Ayscn was toe hy weg was van die woonstel af nie. Met andcr woorde, sy het nie gewect wat hy gedurende sy afwesigheid gemaak het nie.
34. Wat Aysen se weergawe betref, het Eksteen getuig dat onmiddelik nadat Aysen gedurende die oggend van 22 Mei 2010 gearresteer is, hy vrywillig aan Eksteen meegedeel het dat vroeer die vorigc dag (21 Mei 2010) Booysen vir Caleb geslaan het cn teen 'n tafel gcslinger het. Hy het ook gese dat gedurende die aand van 20 Mei 2010 Booysen vir Caleb met haar handc half-verwurg het. (Daar kan hier genoem word dat die nadoodse ondersoek interne kneusings op die linker kant van die nek area geopenbaar het.) Aysen het ontken dat hy enigiets aan Caleb gedoen het nie en het gese dat die polisie licwers vir Booysen moet vra wat met die kind gebcur het. Hy het vir Eksteen gese dat hy vroeg die aand na die woonstel tcruggekeer het en dat Booysen toe uilgcgaan het. Hy het gedink dat Caleb geslaap het. Met Booysen se terugkeer het sy na Caleb gekyk en het sy gevind dat hy nie asem gehaal het nie. Sy het Aysen gestuur om hulp te kry.
35. In haar kruisondervraging van Witbooi het me Viljoen aan horn gestel dat Aysen eers tussen 17h30 en 18h00 na Pam Hof teruggekeer het, en nie teen 17h00 soos Booysen aan Witbooi beweer het nie.

38. In die afwesigheid van getuienis van die twee beskuldigdes sien ek geen gronde - wat Booysen belref- om nie op haar verklaring aan Witbooi te steun nie, naamlik dat Aysen se terugkeer na die woonstel en haar vertrek om Andrews te besoek in kousale verband gestaan het nie.
39. In die proses van redenering deur afleiding wat hierdie saak verg, is daar sekere verdere feite waarna ek nou verwysing moet maak. Goeieman en Busssack het getuig dat hulle gesien het hoe Booysen vir Caleb op vorigc geleenthede mishandel het.
40. Bussack, wat vriende met Caleb se pa, Vincent, was, het vir die polisie in sy verklaring gese (en in sy getuienis bevestig) dat hy van tyd tot tyd by Booysen se woonstel gekuier het om dwehns te rook. Booysen het gereeld op Caleb geskreeu en gevloek, waarop hy gehuil het. Dit was Bussack se mening dat veral nadat Caleb se pa na die tronk gestuur is, Booysen gefrustreerd met Caleb geraak het. Hy het egter nooit gesien dat Booysen vir Caleb slaan nie.
41. Soos vroeer opgemerk, het Bussack en sy vriend Ismail by Booysen se woonstel op die oggend van 21 Mei 2010 gekuier om heroin te rook. Hy het getuig dat Caleb begin huil het en dat Booysen toe vir horn getart en horn nageaap het. Ismail het beswaar gemaak en gese dat Caleb miskien net hongcr was. Nadat hulle klaar gerook het, het hulle saam met Booysen vertrek om kos vir Caleb te gaan haal.

45. Alhoewel sekcre besonderhede van Goeieman se getuienis in kruisondervraging betwis is, was haar algemene beskrywing van Booysen se verhouding met Caleb nie ingeskil geplaas nie. Weereens was dit aan Goeieman vir haar kommentaar gestel dat Booysen se frustrasie met Caleb voortgevloei het uit die feit dat Vincent in die tronk was en uit haar armoede. In die afwesigheid van getuienis vanaf Booysen vind ek geen rede om die besonderhede van Goeieman se getuienis te verwerp nie.
46. Booysen se ma, Cynthia, hel ook sekere voorval !e van rowwe hantering van Caleb deur Booysen beskryf. Ek is nie gcneig om veel gewig aan hierdie getuienis te heg nie. Sy het *n slegte verhouding met haar dogter gehad. My indruk was dat Cynthia Booysen se verstand deur die misbruik van dwelms cn/of alkohol erg aangctas is.
47. Soos opgemerk, het Bussack getuig dat hy het nooit gesien dat Ayscn vir Caleb mishandel het nie en dat Aysen in tecndeel namens Caleb tussenbeide getree het. Daar was geen ander getuienis wat 'n mens sou laat dink dat Ayscn ooit geweldadig teenoor die kind opgetree het nie. Aysen was nie Caleb se pa nie. Hy het geen formele verantwoordelikheid vir Caleb sy welsyn gedra nie. Mnr Theunissen het dit nie aan Bussack, of aan enige ander gcluie, gestel dat, volgens Booysen, Aysen ooit rof teenoor die kind sou opgetree het nie.

48. Ek wend my new tot oorweging van die afleidings wat op redelik sterkte van die getuienis gemaak kan word. Ek hande! eerstens met Booysen. Die beoordeling van die Staat se saak teen haar, sluit in die getuienis wat in haar weergawe aan die polisie bevat is asook die stcllings van haar regsverteenwoordiger aan die getuies. Daar is ook die weergawe wat Aysen aan die polisie gegee het. Alhoewel hierdie weergawe (wat Booysen betref) op hoorse neerkom, het me Raphels in die loop van die Staat se saak kennis gegee van haar voornemc om daarop te steun teen Booysen. Mr Theunissen het nie teen die loelating van die hoorse getuienis op hierdie basis beswaar gemaak nie met dien verstande dat die gewig wat daarop geplaas kan word 'n heel ander kwessie was.

50. In wese was Booysen se weergawe aan die polisie en deur haar regsverteenwoodiger dat Caleb aangerand is nadat sy die woonstel verlaat het om vir Andrews te besoek. Sy het daardeur vir Aysen geinkrimineer. Dit maak dus sin om met die afleiding wat sy wou he die hof moet maak te begin, naamlik dat Aysen vir Caleb aangerand het tenvyl sy by Andrews gekuier het. Hierdie was dan ook die alternatiewe afleiding waarop Mr Theunissen in sy betoog gesteun het (dws as alternatief tot die atleiding dat sy klient die misdaad geplecg het).

53. Die tweede postulaat, naamlik dat Caleb net voor Booysen se terugkoms gesterf het, sou aan 'n alreeds onwaarskynlike beskouing van die saak, 'n opvallende tocvalligheid byvoeg.

56. Dit is dus my gcvolgtrekking dat Caleb aangerand moes gewees het voordat Booysen die woonstel teen (ten vroegste) 17hl5 verlaat het. Is daar 'n redelike moontlikheid dat iemand anders as Booysen die aanranding in haar teenwoordigheid kon uitgevoer het? Die antwoord moet ontkennend wees. Booysen het vir die polisie en (deur haar regsverteenwoordiger) vir die hof 'n vcrontskuldigende weergawe aangebied. Die beste en mees voor die hand liggende verontskuldigende weergawe (as dit waar was) sou gewees het dat sy *n aanval op Caleb deur iemand anders waargeneem het. Sy het op geen stadium so 'n suggestie gemaak nie. Tnteendeel sy het beweer dat Caleb lewcnd en gesond was toe sy die woonstel verlaat het.

59. Die moontlikheid van 'n aanranding deur 'n onbekende derde party is op verdere gronde totaal onwaarskynlik. Die nadoodse ondersoek het geen tekens van scksuele molestasie aangedui nie. Daar was geen inbraak by Pam Hof 6 gerapporteer nie. Om watter rede sou *n onbekende derdc party moedswillig 'n twee jaar oud kind wreed aangeval het?

61. Daar kan boonop bygevoeg word, dat volgens Witbooi, het Booysen geen emosie of droefheid op die aand van 21 Mei 2010 of toe sy op 23 Mei 2010 gearresteer isgeloon nie. Mnr Theunissen het aan Witbooi gestel dat daar mense is wat hartseer kan ervaar sonder om lekcns daarvan na buite te toon, maar hy het nie Witbooi se beskrywing van Booysen se houding betwis nie.

"The fact that an accused person is under no obligation to testify does not wean that there are no consequences attaching to a decision to remain silent during the trial If there is evidence calling for an answer, and an accused person chooses to remain silent in the face of such evidence, a court may well be entitled to conclude that the evidence is sufficient in the absence of an explanation to prove the guilt f the accused. Whether such a conclusion is justified will depend on the weight of the evidence."

64. Mnr Theunissen het aangevocr dat dit hoogs onwaarskynlik is dat Booysen haar kind sou aangerand het en toe koelbloedig weggestap het om haar niggie te besoek en kos te eet. Wat daardie submissie uit die oog verloor is dat Booysen, soos ek aanstons sal verduidelik, wel kon versuim het om op daardie stadium die kritieke ems van die siluasie te besef.

65. In al die omstandighede is dit die hof se bcvinding dat dit bo alle redelikc twyfel bewys is dat die beserings wat Caleb se dood veroorsaak het deur Booysen toegedien is.

70. Die hof kan dus Booysen nie aan moord skuldig bevind nie. Daar is egter geen huiwering by my nie dat *n redelike persoon in Booysen se posisie die moontlikheid sou bescf het dat om 'n kind van twee jaar onderworpe te stel aan die soort gewcld wat deur die nadoodse ondersoek aangedui is, tot die kind se dood mag lei nie. Die gepaste skuldigbevinding is dus een van strafbarc manslag. Dit is 'n bevoegde skuldigbevinding op 'n klag van moord (s258(i)).
71. Die eerste beskuldigde, Chantel Booysen, word dus aan strafbare manslag skuldig bevind.
72. Die tweede beskuldigde, Quinton Ayscn, was, soos voorheen genoem en weens redes wat hieruit blyk, op die klagte wat teen hom ten laste gele is, vrygespreek.

						ROGERS AJ
						17    AUGUST 2011